Marike Blog

Vorige week kreeg ik van mijn oudste zus en zwager een kerstkaart met de mooie woorden: “onthoudt van 2011 alleen de beste dagen… en spring met volle moed 2012 tegemoet”. Toen moest ik denken aan een bericht op een blog die ik twee weken geleden had gelezen.  Ik werd getriggerd door de titel “100 leuke dingen” en las haar bericht in één adem uit. Een idee dat in het begin van het jaar is bedacht en het hele jaar door is uitgewerkt. Een zogeheten Bucketlist. Een lijst van dingen die je graag (nog) wilt doen. Er is ook een film gemaakt met deze titel die zeker de moeite van het kijken waard is. Het mooie was dat het zo mooi aansluit bij mijn eigen ideeën. Geluk zit niet in het streven naar meer, maar meer in het genieten van minder. Haar 100 leuke dingen zaten in een uitje met vrienden, lekker eten bij een bepaald restaurant, of een sportieve activiteit met die ene vriend of collega. Zulke kleine maar o zo leuke dingen… Ik bedacht me toen dat ik toch ook een jaaroverzicht voor mezelf moest opstellen, bij deze dus.

Het afgelopen jaar was wederom een hectisch jaar. Er waren zeker hele mooie, goede en beste dagen bij. Maar er waren ook droevige dagen bij. Graag zou ik met de leuke dingen willen beginnen, maar ondanks dat het jaar bijna voorbij is, had ik gister wederom een droevige dag. Ik moest weer afscheid nemen van iemand die me dierbaar was, een bijzonder mens. Iemand die de strijd tegen kanker niet eens aankon. Twee weken na de diagnose is hij al overleden op de leeftijd van 67 jaar. Vorig jaar was hij nog met zijn vrouw op mijn surprise party, vol bewondering over mijn strijd. Hij kon de strijd niet eens aangaan, want er waren al te veel uitzaaiingen. En zo waren er meer momenten in het afgelopen jaar. Vrouwen van mijn eigen leeftijd, Marlies en Nathalie. Beiden konden ze niet verder behandeld worden tegen kanker. En Herman’s vader waarvan we hadden verwacht dat hij met de Pasen weer thuis zou zijn uit het ziekenhuis. We waren druk bezig de weekendtas aan het pakken voor een weekend Limburg. Maar de rit ging de andere kant op, naar Stadskanaal. Herman’s vader had van het ene op het andere moment zijn ogen gesloten. Gelukkig voor hem geen ziektebed, maar voor ons totale verslagenheid. Dit had niemand zien aankomen. Ik mis zijn prachtige reacties op mijn blog!

Maar ook de moeder van mijn zwager die nu toch een chemokuur moet ondergaan, mijn vriendin die een onrustige moedervlek liet weghalen die kwaadaardig bleek te zijn en een collega die haar broer heeft verloren. En ook Martin, de enige man uit onze groep Herstel en Balans die de strijd weer aan moet gaan. Hij doet het goed, maar toch. En ook mijn eigen situatie. In mei weer een cyste gevonden, oktober een ingrijpende operatie maar gelukkig wel met een goed resultaat. En die zijn er gelukkig ook nog, maar zo opgesomd waren er ook genoeg verdrietige momenten die het relativeren versterken. Geniet maar van het nu, van wat je hebt en met wie je bent. Mijn zusje zei tijdens ons weekend Kopenhagen “hett gaat om de dingen die je doet, dat maakt de herinnering”, mooi gezegd hè.

In een periode waarin er droevige momenten zijn is het juist mooi om het leven te vieren. En dat heb ik ook gedaan! Als kadootje van Sinterklaas hebben we samen met vrienden gegeten in een restaurant met een Michelin ster. Het was voor mij de eerste keer en wat was het lekker (en de rekening hoog, hahaha). Dit moment kwam ook heel mooi uit omdat we twee dagen daarvoor de herdenkingsdienst van Nathalie hadden. November stond in het teken van de verhuizing. Na veertig jaar in Apeldoorn gewoond te hebben, ben ik verhuisd naar Amersfoort. Een week daarvoor was ik geopereerd en zag een verhuizing dus helemaal niet zitten. Maar mooi is het dan om te weten dat je lieve familie en vrienden hebt die je een helpende hand bieden. Oei, wat had ik moeite om het rustig aan te doen, of eigenlijk niets doen, dan alleen koffie en thee schenken en aanwijzingen geven. Ik ben een doener op dat gebied en vond het dan ook erg lastig om opdrachten uit te delen… Maar het is allemaal goed gekomen! Zo hebben we ook schilders laten komen om de boel op te knappen. Wat een luxe! Nu zijn we gesetteld en kunnen we nadenken over verdere inrichting en misschien een nieuwe keuken. Die komt op de wensenlijst voor 2012… Maar in november ben ik ook een weekend weg geweest met mijn jongste zusje Wilma. We moesten altijd nog de laatste drie dagen van onze reis in mei 2009 overdoen. Ik had in die laatste dagen een flinke buik-virus opgelopen. Het was inderdaad lekker relaxen op een eilandje voor de kust van Bangkok, maar wel onder andere omstandigheden dan gedacht… dus deze dagen moesten we nog maar een keer overdoen. En dat is gelukt in Kopenhagen! Wat een heerlijke stad is dat, zeker de moeite waard! En ook met Herman samen hebben we geweldige vakanties gehad dit jaar. Eindelijk weer toeren op de motor en dat door Frankrijk en Italië! Eindelijk de lavendel-velden in het echt gezien. Wat geweldig genieten was dat in die twee weken! En natuurlijk onze week in New York. Ondanks het overlijden van Herman’s vader waardoor we een paar dagen later zijn vertrokken, hebben we toch ook genoten. Het was een dubbel gevoel, maar het voelde goed om even weg te zijn. Het was mijn kado aan Herman voor zijn steun van de afgelopen periode. En in februari de wintersport. Aan de ene kant heerlijk genieten van de mooi winterse omgeving, maar ook de confrontatie van de behandeling dat het skiën niet lukte.

Vakanties zijn vaak mooie momenten, maar in het afgelopen jaar zaten meer hoogtepunten. Natuurlijk weer diverse acties om geld in te zamelen voor wetenschappelijk onderzoek naar borstkanker voor A Sister’s Hope. De gezellige Walk for Life dinerparty’s met een opbrengst van ruim € 1250,-! In totaal hebben we negen avonden georganiseerd voor totaal 35 personen en een ontbijt voor mijn collega’s (40 mensen in totaal).  Wat een gezelligheid was dat in onze kleine huiskamer. En ook de geweldig workshop Pimp Mijn Tas met Marjolein! Het heeft een mooie bijzondere vriendschap opgeleverd, en nieuwe contacten. Mensen die op de hoogte zijn gebracht van A Sister’s Hope en daardoor ook gedoneerd hebben. Maar wat dachten jullie dan van mijn eigen verhaal in een magazine Vrouw in de Regio met foto’s van mijn zusje! Nooit gedacht dat me dat nog eens zou overkomen. Klik hier om het artikel te lezen. De trainingen voor het weekend van A Sister’s Hope zijn ook mooie momenten geweest. Eén van de laatste keren was toch wel het hoogtepunt. Om half zeven in de ochtend liepen we al over de Veluwe bij Terlet de Schotse Hooglanders tegemoet. De enorme horens kwamen boven de dauw uit… Pffff wat indrukwekkend zeg. Maar ook zo mooi om de zon te zien opkomen!

En naast de vele wandelingen/ trainingen heb ik het afgelopen jaar toch ook nog meegedaan met twee hardloopevenementen. De Acht van Apeldoorn in februari en de zeven kilometer tijdens de Geinloop samen met mijn vriendin Christine in april. En natuurlijk heb ik samen met Herman op de racefiets een paar mooie tochten gemaakt. De momenten dat we herten zagen en wilde zwijnen die door het bos renden en ons pad overstaken blijven in onze herinnering. De laatste week ben ik weer begonnen met hardlopen. Het gaat nog niet helemaal soepel, maar het begin is er. Ik geniet weer van de frisse wind, de cadans van het hardlopen en dat ik mijn gedachten kan laten gaan.

Al met al een bevlogen jaar, zoals ze dat wel eens zeggen. Maar ik vier het leven in alles wat ik doe! Ik geniet van de kleine dingen. Ik ben ontzettend blij met de lieve mensen om me heen, de vriendschappen die ik heb. Misschien dat ik volgende week toch een bucketlist ga opstellen voor 2012 of misschien net als in 2011 kijken wat er op mijn pad komt… en dan terug kunnen kijken op een mooi jaar met bijzondere momenten die het leven verrijken.

Voor iedereen het allerbeste voor 2012. Bewaar de mooie en bijzondere momenten van 2011 en spring met volle moed 2012 in.

Mijn laatste bericht op mijn persoonlijke blog in het teken van VIER… Vier het leven, vier het veertig zijn… En nu zijn we alweer vier maanden verder… Geen idee wie deze blog (nog) leest, maar het is tijd voor een update.

Laat ik beginnen met het feit dat ik een goede uitslag heb gekregen! Er zat een goedaardige cyste en er waren geen bijzonderheden te zien. Wat een opluchting zeg, pfff. Ondanks een positieve instelling, zat ik ook wel eens in de grijze hoek. Twee jaar geleden was de uitslag niet goed, de laatste keer was er ook een goede uitslag, dus waarom zou het deze keer ook weer goed zijn? Maar alle twijfels zijn verdwenen en ik kan weer werken aan mijn herstel.

De afgelopen vier maanden was ik al behoorlijk goed op weg naar herstel. Ik was weer full-time aan het werk, druk in de weer met sponsoractiviteiten voor A Sister’s Hope en natuurlijk de trainingen, hardlopen deed ik  eenmaal in de week, maandagavond mijn muziekavond en een tweepersoonshuishouden runnen. Het ging me allemaal goed af. Ik vierde het leven weer. Maar tijdens de jaarlijkse controle bij de gynaecoloog werd er een cyste geconstateerd op de rechter eierstok. Omdat ik BRCA2-gendraagster ben heb ik niet alleen controle van de borsten, maar ook een extra controle van de eierstokken. Het BRCA2-gen geeft een verhoogd risico op borst-, eierstok- en eileiderkanker. Zucht… nee hè! Afgesproken dat ik over drie maanden terug zou komen, kijken of de cyste gegroeid is. Ondertussen had ik ook een informatief gesprek met een andere gynaecoloog hoe het traject verloopt met het terugplaatsen van de ingevroren eicellen. Dit strookte dus helemaal niet met de cyste die gevonden was.

Een spannende periode volgde. Elke keer bij het hardlopen dacht ik aan de cyste die ik maar niet voelde. Er groeide weer iets in mijn lijf, waar ik geen idee van had. Ik voelde geen pijn, voelde helemaal niets! Dus als ik niets voelde, moest het wel goed zijn, toch? De drie maanden gingen voorbij en in september zat ik weer in de wachtkamer bij de gynaecoloog. De cyste was niet gegroeid, maar wel was er een tweede cyste te zien. Nee hè! Hoe kan dat nu? Ondanks de hormoonbehandeling die de hele oestrogeen productie plat legt, is er toch activiteit. De medische molen was weer volop aan het draaien. Gesprekken met diverse specialisten uit Amsterdam en Nijmegen werden gevoerd met als eindresultaat een dringend advies. Met mijn voorgeschiedenis willen ze geen enkel risico lopen en de eierstok en eileider moeten verwijderd worden voor een eventuele zwangerschap. Oké, ik wil ook geen enkel risico lopen op eierstok- of eileiderkanker. De overlevingskansen van deze kankersoorten zijn heel erg klein. Mijn moeder is een medisch wonder dat ze het gered heeft. Maar met dit advies was er ook weer een volgend dilemma. Wat te doen met de linker? Ben ik door de chemokuur en hormoonbehandeling al in een natuurlijk overgang? Met andere woorden, zit er nog enig activiteit in mijn eierstokken om een eisprong te produceren? Een bloedtest moet dit uitwijzen. Weer drie weken wachten voor een uitslag, want het bloedonderzoek wordt in Rotterdam uitgevoerd. We leggen al wel de operatiedatum vast. Een operatie komt natuurlijk nooit uit, maar deze valt precies in dezelfde periode als de verhuizing naar Amersfoort. Vijf dagen voor de operatie was de uitslag binnen… shit, zucht… de chemokuur heeft mijn voorraad follikels weggeslagen. De bloeduitslag gaf een waarde die aangaf dat de aanwezige voorraad niet voldoende is om nog een eisprong te produceren. Op mijn 40ste ben ik al volledig in de overgang! De eierstokken en eileiders hebben geen functie meer. Het advies van de specialisten is dan ook, om één operatie uit te voeren waar zowel de rechter als de linker eierstok en eileider verwijderd wordt. Deze operatie is afgelopen maandag, 24 oktober, uitgevoerd.

De uitslag van de patholoog zou tussen de tien en veertien dagen zijn, maar gisteren belde de gynaecoloog al. De cyste was goedaardig en verder waren er geen bijzonderheden gevonden. Alles zag er verder normaal uit. Opluchting, blij zijn!!! Want ondanks dat ik dacht dat het allemaal wel goed zou zijn, bekroop me ook het gevoel dat het toch weer mis kon zijn. Welke behandeling moest ik dan ondergaan? En dan zit ik in Amersfoort? Niks een nieuwe start!

Gelukkig, hoef ik me daar voorlopig niet druk om te maken. Maar mijn gevoel onder woorden brengen lukt nog steeds niet. Er gebeurt te veel in een te korte tijd, waarin ik mijn gevoel uitgeschakeld heb. De operatie is goed verlopen, via een laparoscopische (kijk) operatie. Drie kleine sneetjes zijn achtergebleven. Ik heb twee dagen in het ziekenhuis gelegen, want de narcose en morfine hadden me behoorlijk suf gemaakt. Dinsdagavond ben ik tijdens het bezoekuur met Herman naar huis gegaan. Heerlijk weer in mijn eigen bed slapen, zonder slangetjes enzo. De daarop volgende dagen heel veel rusten en op de bank liggen. En dat is voor iemand die moeilijk stil kan zitten, best lastig. Maar ik voel het gauw genoeg als ik net iets te veel doe. Ze hebben vijf liter gas naar binnen gespoten om de buik ‘op te blazen’, zodat ze er goed bij konden. Maar er blijft altijd wel iets achter en dat moet er nu de komende weken nog uit. Mijn buik voelt gespannen aan en ik heb moeite om goed en diep te ademen. Dit moet ik echt bewust doen, anders is er kans op een long embolie of longonsteking, en dat wil ik natuurlijk niet! Dus ik doe het echt rustig aan…

De afgelopen weekeinden heb ik al heel wat dozen ingepakt, dus die stress heb ik niet. Ik zie wel hoe het volgende week gaat verlopen. Vanaf 1 november gaan we een nieuwe start maken in Amersfoort en komen mijn zusje en zwager in mijn huis te zitten. Een nieuwe start in het teken van herstel en weer opbouwen in een nieuw huis en nieuwe omgeving. Niet te veel achterom kijken, maar vooruit. Genieten van elke dag en elkaar. Een nieuwe balans vinden. Hopelijk lukt het me straks om de afgelopen periode te verwerken en een plek te geven. Mijn ware gevoel te voelen en te ervaren…

Vandaag, 14 juni 2011. Vandaag de dag dat ik 40 jaar ben geworden! Vandaag een dag die ik heerlijk gevierd heb, de slingers heb opgehangen en genoten heb van elke minuut…

Mijn feest moment begon zondagavond, diner bij Sizzles… heerlijk gegeten. En wat leuk om te ontdekken dat mijn eigen ideeën en aankleding van de diner-party’s voor Walk for Life helemaal bij de tijd zijn! We hebben een heerlijke avond gehad, samen… weer even de tijd aan elkaar na een hectische periode.

Maandag, 2de pinksterdag, een dag om de vakantie voor te bereiden en dan eindelijk…. tijd voor kadootjes! Oei, oudejaarsavond… zonder oliebollen, maar wel met kadootjes. Herman heeft me verwend met een vooruitzicht op een weekend dat in het teken staat van rust en relaxen…

Dinsdag, 05:00 uur … de wekker gaat. Nu al? Ja… want Herman gaat met zijn broer Robert er een paar dagen tussenuit. Tja… tussen twee werkgevers door, je vakantiedagen opmaken… vertrekken op de dag van mijn verjaardag… Of ik dat een probleem vindt? Nee hoor.  We hebben het al gevierd gisteen en gaan het over een paar dagen extra van genieten, want dan hebben we twee weken vakantie… alle tijd samen!

Vandaag is het dan zover.. vier… of  viertig… 40… De “Vier” die de boventoon voert… of in plaats van letters de cijfers, de 4… nee, dan toch maar de letters… VIER…. Vier het leven… Vier de 4… ik heb het gehaald!!!

Gisteren kreeg ik een bericht van iemand… de wet der getallen, toeval of niet? Vier of 4… 40 of veertig… Wat maakt het uit? Je kan er tegenop zien. Pfff… wat vliegt de tijd, of toch niet?! Het leven begint pas bij veertig, of niet?!

Ik ben blij dat ik vandaag kon vieren, de dag dat ik 40 jaar ben geworden! Het zijn die lieve mensen die ik me herinner die de 40 jaar niet gehaald hebben… en waarom? Daar heeft niemand het antwoord op… ik mag dankbaar zijn dat ik deze dag heb mogen vieren en dat er nog velen mogen volgen. Misschien sluit ik op een dag mijn ogen, maar misschien heb ik nog een heel leven voor me… Niemand die het kan zeggen, niemand die het kan voorspellen. Iedereen heeft een ander pad te volgen. Mijn motto nu is, iedere dag is een feestje, maar je moet zelf de slingers op hangen. Eerder had ik het motto van Loesje, plug de dag, voordat je in een vaas verandert… Eigenlijk is die ook nog steeds van toepassing… maar zo zijn er zulke mooie spreuken die allemaal hetzelfde willen zeggen… Geniet, van elke dag! Het is niet vanzelfsprekend… doe wat je niet laten kan, maar geniet… bewust!

De dag begon dus al vroeg… een ontbijtje voor mijn lief en koffie voor zijn broer…en de voorbereidingen voor het ontbijt voor mijn collega’s. Uiteraard heb ik me weer ingespannen voor mijn sponsoractiviteiten voor A Sister’s Hope om een DIM Zomerontbijt te organiseren voor mijn collega’s. DIM staat voor Divisie Informatie Management, waar ik als business analist onderdeel van ben. Een ontbijt dat geheel is gesponsord door Super de Boer Beumer, Albert Heijn Talingweg en bakkerij Broer en dat een groot succes is geworden. Verse bolletjes, vleeswaren, kaas, melk en jus orange, vers gekookte eieren, tomaat, komkommer en vers fruit, het was een compleet ontbijt. Collega’s hebben betaald om deel te nemen aan het ontbijt, dat uiteindelijk een opbrengst had van 400 euro!!! Een geweldige start van de dag, het kost me energie, maar ik krijg er ook des te meer energie voor terug! De sponsoren hadden dusdanig veel gesponsord dat er ook nog een lunch geserveerd kon worden om de “restjes op te maken”. Om al mijn mijlpalen van de maand juni te vieren was er om 14:30 uur gebak. Mijlpalen, 12,5 jaar in dienst per 1 juni, vandaag 40 jaar en vanaf volgende week weer fulltime aan het werk! Eerst met vakantie, maar daarna weer mijn oude ritme oppakken…

Het was een dag vol feest momenten… met als afsluiting een borrel met collega’s… Hè, die had ik niet ingepland… maar toch… hij stond er wel… en tja… waarom ook niet?! Dus ook nog een borrel!!!

Bij thuiskomst stond er een enorme bos mooie bloemen, van mijn ouders. Zoals altijd komen ze op de dag zelf… alleen was er nu “even” niemand thuis. Uiteraard heb ik ze ff gebeld hoe of wat.  Ik heb de laptop opgestart en de TV aangezet. Een aantal weken geleden hadden we de film Le Concert opgenomen, maar toen niet af gekeken… en dat heb ik vanavond dus gedaan. Een Franse film, als je van klassieke muziek houdt een echte aanrader… of misschien niet eens klassiek,  maar gewoon muziek… zoals mijn twitterbericht muziek=gevoel, gevoel=muziek… beter kan je het niet beschrijven, benoemen… nog een paar minuten… dan is het al weer 15 juni… een dag later…

Vandaag…vier-tig… Vier het Leven… Leven als Kunst… Leven is Kunst!

De tekst die op het kunstwerk staat (links in de hoek)

Ik wil voelen dat ik leef
Al mijn dagen lang
Ik wil leven zoals ik wil
Ik wil voelen dat ik leef
In de wetenschap dat ik goed genoeg was
Ik ben nooit mijzelf verloren
Het sliep alleen in me
Misschien had ik nooit een keuze
Behalve dan de wil om te leven

Titelsong van de film As it’s in Heaven, Gabrielle’s Songs

In mijn vorige bericht had ik geschreven dat ik begonnen ben met een nieuw project Leven als Kunst. Dit bericht zal het resultaat zijn van een opdracht voor een volgende bijeenkomst.

Het is een visualisatie oefening met als titel ‘Terugkijken vanuit de toekomst’. Mijn wens is een volgende stap zetten in mijn persoonlijke ontwikkeling. Hoe helderder mijn beeld is van wat ik verlang in de toekomst, hoe beter ik vandaag passende keuzes kan maken die mij dichter bij mijn doel brengen. Deze oefening helpt mij om mijn doel scherper voor ogen te krijgen. Het resultaat van deze oefening wordt gebruikt bij de volgende groepsbijeenkomst met als thema: ‘Wees je eigen leider’.

Inleiding oefening
Stel, het is eind mei en mijmerend denk je terug aan het traject. De groepsbijeenkomsten zijn achter de rug, je kunstwerk hangt aan de muur en je hebt het afrondinsgesprek gevoerd. Je voelt je tevreden zoals het is.  Je hebt gedaan wat je wilde en je hebt gedaan wat je kon. Als je in gedachten teruggaat naar wat er allemaal gebeurd is komen er misschien beelden of gedachten bij je op. Wat is er gebeurd in de periode waardoor jij goed terug kijkt op de achterliggende periode? Denk bijvoorbeeld aan: welke activiteiten heb je gedaan, welke doelen heb je gehaald, welke ontmoetingen waren belangrijk, welke sfeer, welke momenten enz…
Opdracht: beschrijf zo concreet en uitgebreid mogelijk wat je hebt beleefd in de afgelopen weken waardoor je terugkijkend het traject als waardevol hebt ervaren.

Waarom heb ik mij aangemeld voor dit project? Wat wil ik hiermee bereiken? Wat is mijn doel? Tijdens de intake heb ik gezegd dat ik nog behoefte heb om stil te staan bij de periode die achter mij ligt. Het afgelopen jaar is voorbij gevlogen. Gelukkig heb ik mijn blog waarin ik de periode heb kunnen beschrijven. Het schrijven heeft mij geholpen om de gebeurtenissen te verwerken en te accepteren. En nu ga ik een lange periode tegemoet van herstel. Zoals ik in mijn vorige bericht wil ik niet stil staan bij verliezen, maar genieten van de dingen die ik wel kan. Niet kijken naar wat ik ooit heb gedaan en deed, maar ik wil wel stilstaan bij wat ik heb meegemaakt. Het project Leven als Kunst helpt mij om stil te staan. Zonder dit project dender ik maar door als een trein die de snelheid weer heeft opgevoerd. Iets of iemand moet mij tegenhouden, anders loopt ik misschien te hard vooruit…

Volgende week woensdag, 9 maart 2011, begin ik aan een nieuw project Leven als Kunst. Het is een kort, krachtig en creatief coachingstraject voor mensen die kanker hebben of hebben gehad. Het is een drieluik, met een coach, therapeut en een kunstenares. De focus ligt op het leven nu.

Begin vorige maand heb ik een intake gesprek gehad met de coach. Zij heeft zelf ook borstkanker gehad, dus ook ervaringsdeskundige. Ik heb mijn verhaal gedaan, welke behandelingen ik heb gehad en hoe ik het afgelopen jaar doorgekomen ben. Niet gekeken naar beperkingen, maar naar de mogelijkheden. De lichtpuntjes zien. Haar opmerking hierop, heeft me bezig gehouden de afgelopen weken. Ze zei: “Je hebt best veel verliezen geleden, als ik het zo hoor.”

Verliezen
Verliezen? Daar heb ik weinig bij stil gestaan. Tuurlijk ervaar ik dagelijks de gevolgen van de behandelingen, maar in de term “verliezen” heb ik nooit gedacht. Tot dat moment. Misschien is nu het moment gekomen op terug te kijken op het afgelopen jaar. Wat heb ik allemaal moeten inleveren? Het idee dat je gezond bezig bent, in goede conditie bent, een goede balans tussen werk en privé hebt en het geluk in een nieuwe relatie je tegemoet lacht. Die ideeën kregen een hele andere wending door een knobbeltje van nog geen centimeter groot! Geen pijn, geen signaal en geen waarschuwing.

Bedoeling was om hieronder in willekeurige volgorde een opsomming te geven. Maar ik ben al drie dagen bezig om deze lijst op papier te zetten, maar het gekke is, dat het me niet lukt. Ik wil helemaal niet denken aan verliezen. Ik wil leven in het nu en wat ik nog wel kan daar van genieten!

Afgelopen weekend kreeg ik het bericht dat één van de groepsleden van Herstel & Balans uitzaaiingen heeft in lever,  longen en hoofd. Haar vooruitzichten zijn niet gunstig.  In december nog de jaarlijkse controle gehad, niets aan de hand. Nog geen twee maanden later dit bericht. Wat is het toch een ontzettende k*t ziekte, niet te beheersen. Ook zij heeft bestralingen en chemokuur gehad. Gisteravond ben ik bij haar op bezoek geweest. Wat een indruk heeft dat achtergelaten.

Ik ga gewoon naar het werk op de fiets, naar muziek, doe de boodschappen, maar ondertussen bekruipt me de angst… wanneer ben ik weer aan de beurt?

De focus ligt op het genieten van nu, Leven als Kunst.

Zoveel woorden in mijn hoofd, maar niet op papier. Het is tijd dat ik deze woorden, mijn gedachten, weer met jullie gaat delen.  Niet dat er zo heel veel bijzonders met mij gebeurd is de afgelopen maanden, tot afgelopen week dan. Vandaar ook de titel, de confrontatie.

Afgelopen drie maanden
Mijn laatste bericht is van 2 november 2010. Wat een tijd geleden alweer. Ik was toen nog bezig met Herstel en Balans, twee dagen in de week en werkte ook alweer twee dagen in de week vier uur. Mijn dagen vlogen voorbij! Naast deze bezigheden, het huishouden en boodschappen, had ik ook tijd voor mezelf nodig. Die tijd vulde ik met sporten en/of rust nemen. Want dat laatste was echt nodig. Die paar uur dat ik bezig was met werken of H&B voelde aan, als een hele dag werken.  Stapte ik vroeger fris en fruitig om half zeven uit mijn bed, tegenwoordig moet ik mezelf dwingen om het bed uit te komen. De wekker gaat om kwart over zeven, Herman is dan al vaak de deur uit om de trein te halen. Maar ik ben dan nog zeker een half uur bezig om wakker te worden en mezelf toe te spreken om op te staan. Mijn lichaam voelt dan nog steeds erg moe. Ik heb het al eerder geschreven dat ik sinds de hormoonbehandeling slecht slaap. Dat is helaas nog niet veranderd, ondanks diverse slaappillen van de huisarts of oncoloog.  Het inslapen is het probleem niet, maar het doorslapen. Ik slaap maximaal vier uur per nacht door. Daarna val ik wel weer in slaap, maar veel lichter. Ik word dan om het uur of anderhalf uur wakker. Het maakt ook niet uit of ik nu om tien uur of om elf uur naar bed ga, want vier uur later word ik wakker. Dat is veel te weinig slaap en vandaar dat ik ‘s morgens moeite heb om mijn bed uit te komen. Ik heb diverse slaappillen geprobeerd. De meeste hebben geen resultaat. De laatste die ik op advies van de oncoloog heb gekregen, reageer ik goed. Maar ja, de kans op verslaving aan de pillen is groot. Dus het liefst zo weinig mogelijk gebruik van maken… Als ik eenmaal op gang ben, heb ik gelukkig geen last van de vermoeidheid, maar het opstaan…! Ongeveer eenmaal in de week ga ik naar de oedeemtherapeut voor mijn borst. Daar zit nog steeds veel vocht in (oedeem). Het komt waarschijnlijk ook niet meer goed, maar door de lymfedrainage (massage) voelt de borst niet meer zo zwaar aan.

Mijn vader
Vrijdag 26 november had ik de laatste dag van Herstel en Balans. Een periode van tien weken, waarin de psyche-educatie en bewegen de hoofdthema’s waren. Een mooie periode met geweldige lieve lotgenoten. Ik heb getroffen met de groep, waarin ook één man zat. Dat maakt toch ook wel weer verschil in positieve zin. Ik ben het traject ingestapt met de gedachte, ik zie wel. Maar ik ben erg blij dat ik de stap heb gezet, want het heeft me veel inzichten gegeven. De combinatie van beeldende therapie en groepsgesprek met een psycholoog werkt goed. En je hoeft niet eens creatief aangelegd te zijn hoor, want iedereen kan een werkstuk maken. Ik wil eigenlijk nog wel een hoofdstuk wijden aan Herstel en Balans om jullie te laten weten waar we het over hebben gehad. Het is dan ook voor mij weer goed om alles nog eens rustig na te lezen. Het was eigenlijk de bedoeling om dit in december te doen, een update geven.

Na tien weken twee dagen per week naar het ziekenhuis te fietsen was ik wel klaar met dat ziekenhuis. Maar het lot besliste anders. Mijn moeder belde de volgende dag op, zaterdag 27 november, met de mededeling “het is hier een beetje een chaos”! Nou, dan gaan meteen de alarmklokken af en wist ik dat er iets met mijn vader was. En ja hoor, de ambulance stond voor de deur. Hij had de hele nacht al last gehad van een druk op zijn borst en niet geslapen. Met de ervaringen van 2002, een eerste hartinfarct, heeft het verplegend personeel geen risico genomen. En zo brak een periode van drie weken aan dat mijn vader in het ziekenhuis lag. Door de vele sneeuw kon mijn moeder niet op de fiets naar het ziekenhuis. Bijna dagelijks ben ik samen met mijn moeder en/of Herman, naar mijn vader gegaan. De situatie was toch wel heel ernstig, dat hij in Nieuwegein een open hart operatie heeft ondergaan. Drie omleidingen en dat vlak voor zijn 80′ste verjaardag! Het herstel ging verbazingwekkend goed, mijn vader is verder nog in heel goede conditie. Binnen een week na de operatie mocht hij naar huis. Geen kerst in het ziekenhuis gelukkig.

Nieuw jaar, nieuwe voornemens
Jullie begrijpen dan ook wel dat ik in deze periode geen tijd had voor mijn blog. De dagen dat ik geen Herstel en Balans had, waren ingeruild voor werkdagen. Ik werkte vier dagen van vier uur en dat was voldoende. En dan de periode met kerst en oud-nieuw en dan de maand januari… De balans opmaken, wat ga ik doen of wat ga ik niet meer doen, nieuwe voornemens…

Eén van die voornemens is het weer bijhouden van mijn blog. Als ik aan het fietsen of hardlopen ben, dan betrap ik mezelf erop dat ik hele verhalen in mijn hoofd opschrijf. Maar helaas hebben deze verhalen nooit de blog gehaald. Mijn gedachten over de controle onderzoeken die hebben plaatsgevonden, het uitbreiden van de werkuren, het opbouwen van het hardlopen en de afgelopen wintersportvakantie. De confrontatie. Nu wordt het echt tijd om de blog weer op te pakken!

Wintersport 2011 de confrontatie
Misschien dat jullie het je nog wel kunnen herinneren, vorig jaar de wintersport. De laatste dag van de bestralingen en ‘s avonds in de bus richting Italië. Op naar de wintersportvakantie. Ik was erop ingesteld dat het skiën waarschijnlijk helemaal niet zou gaan, maar dat was niet aan de orde. Ik had de souplesse en conditie nog en het was een heerlijke vakantie. Groot was dus de teleurstelling van de afgelopen wintersportvakantie. Na ruim twee maanden weer aan het werk, even een break. Heerlijk genieten van de buitenlucht in Oostenrijk. Een hele week op de latten staan. Er was niets mis met de latten (die huur ik altijd) en ook niet met het weer. De dag ervoor had het gesneeuwd en de zon scheen volop.  Maar er was duidelijk iets mis met mijn coördinatie. Mijn lichaam reageerde niet op de impulsen van mijn hersenen. Het leek wel of mijn latten stroef waren, stiekem had iemand er een rem op gezet. Van iedere bocht maakte ik een vierkantje en gebruikte daarvoor de hele breedte van de piste. Mijn onzekerheid nam enorm toe. Wat was er aan de hand? Waarom lukt het me niet om normaal een blauwe piste af te komen? Ik leek wel een eerste jaars! Nog nooit ben ik zo harkerig van de piste af gekomen, het kostte me dubbele energie en mijn benen konden het niet aan.  De tranen begonnen te groeien in mijn ogen. Toen Herman vroeg hoe het ging, zei ik “Ik moet wel een beetje huilen”, en daar kwamen de tranen. Midden op de piste barstte ik in tranen uit. Dit had ik niet verwacht, hier was ik niet op voorbereid! Geen moment heb ik er aan gedacht, dat het skiën niet zou gaan. Mijn conditie is in stijgende lijn, hardlopen, fietsen, ik doe het allemaal weer. Waarom lukt het skiën dan niet? Misschien komt het door de nacht in de bus. Vanavond de slaap inhalen en morgen is er weer een nieuwe dag. Met mijn slaapritme heb ik wel iets meer geslapen, maar niet noemenswaardig. Maar de volgende dag, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Met frisse moed stond ik weer bovenaan de blauwe piste. Helaas, geen enkele verbetering. Ik stond verkrampt op de latten en stelde het nemen van de bochten uit. Ik had weer de hele breedte van de piste nodig. Ik was zo onzeker! Na de eerste afdaling ben ik het zonnetje gaan zitten, moest echt bijkomen van de inspanning. Binnen onze groep (we waren weer met de personeelsvereniging van CB) bleek ook een oud skileraar te zitten. Dat is boffen! En stelde voor om samen met mij nog een afdaling te maken. Dat vond ik een goed idee. Weer even de aanwijzingen en dan zal het vast beter gaan. Maar hoe goed die man ook zijn best deed, het ging niet. Ik moest aan zoveel dingen tegelijk denken, dat kon ik niet zo snel verwerken. Mijn lichaam werkte niet mee. Er waren wel goede momenten bij, maar voor mij niet goed genoeg. Ik wist dat het veel beter kon. En na deze afdaling ben ik op het terras gaan zitten en heb ik van de zon en een boek genoten. De volgende dag ben ik niet gaan skiën, maar heb ik een wandeling gemaakt. En dat heb ik de rest van de week ook gedaan.

De daarop volgende dag heb ik ‘s morgens eerst mijn ski’s teruggebracht naar het verhuurbedrijf. Zo, nu hoef ik geen keuze meer te maken of ik wel of niet ga skiën. Ik ga genieten van de natuur en het zonnetje. En met zo’n grote groep kom je altijd wel een bekende tegen. Of sms-contact met Herman om af te spreken bij een hut voor de koffie of lunch. Ik heb prachtige wandelingen gemaakt van tussen de drie á vier uur per dag. Bergje op en bergje af. Ik was blij dat er zo veel eetgelegenheden zijn, waar ik kon bijtanken. Ik heb genoten van deze vakantie. Maar ik heb ook geleerd dat mijn lichaam nog heel wat tijd nodig heeft om in de oude conditie terug te keren.

Midwintermarathon
De Acht van Apeldoorn (8km), onderdeel van de Midwintermarathon in Apeldoorn heeft me wel weer een boost gegeven. Afgelopen zondag was deze loop en ik heb hem wederom uitgelopen. Vorig jaar, net na mijn eerste chemokuur in een tijd van 44:47 minuten en nu 44:17 minuten. Ging het vorig jaar steeds minder met het hardlopen, voor dit jaar hoop ik weer op een stijgende lijn. Wie weet lukt de Zevenheuvelenloop (15km) in november weer?!

Vanmorgen belde de chirurg… er was niets bijzonders te zien op de botscan! Pfffff dat is weer goed nieuws. Het goede nieuws is ook dat de pijn sinds afgelopen vrijdag weer is afgenomen. Niesbuien en omdraaien in bed zijn nog wel gevoelige acties, maar ik kan me weer normaal bewegen. De chirurg was niet echt scheutig met informatie wat eventueel de oorzaak kon zijn. Zelf denk ik dat het door de bestralingen komt. Om zekerheid te krijgen, heb ik vanmiddag contact opgenomen met het Radiotherapeutisch Instituut in Deventer. Gelukkig heeft mijn behandelend arts mij vanmiddag teruggebeld. Zij bevestigde inderdaad dat het de gevolgen zijn van de bestralingen. Deze kunnen later optreden. Zij gaf aan dat er een termijn staat van vijf jaar dat er nog bijwerkingen kunnen voorkomen na de bestralingen. Sommigen bijwerkingen worden versterkt door de chemokuur en de hormoontherapie. Bij hevige pijn is het advies om ontstekingsremmers in te nemen. Dat ga ik bij een volgende keer ook maar doen…

De huisarts heeft me slaaptabletten meegegeven. Helaas werd ik vannacht toch nog om 3:20 uur wakker en vervolgens ieder uur. Hopelijk gaat het vannacht beter… Morgenavond (woensdag 3 nov) heb ik weer een afspraak met mijn homeopathische arts in Overdinkel. Ik ben benieuwd wat hij ervan te zeggen heeft.

Deze week krijg ik ook de laatste stand door van A Sister’s Hope. Ben erg benieuwd wat ons eindbedrag is geworden! Meer informatie hierover op de walk for life site.

Het is alweer een jaar geleden dat mijn leven een drastische wending kreeg. De chirurg zei toen tegen mij: “Het is niet goed…”. Afgelopen week zei dezelfde chirurg “Het ziet er goed uit”. Yippie!!! Op de mammografie en de MRI was niets te zien, alleen de cyste in mijn linkerborst. Die was in juni al gesignaleerd. Over een jaar staan de beide onderzoeken weer op de agenda. In januari 2011 moet ik voor controle naar de radiotherapeut in Deventer, daar heb ik de bestralingen gehad. Eind januari heb ik de laatste bestralingen gehad, maar sinds september heb ik last van mijn ribben. Tijdens de vakantie naar Lissabon heb ik er niet van kunnen slapen. Het leek wel of mijn ribben gekneusd waren. Sinds afgelopen weekend heb ik weer dezelfde pijn. De chirurg vond dat het wel erg pijnlijk was, nadat hij er op drukte. Voor alle zekerheid heb ik vandaag (woensdag 27-10) een botscan laten maken.  Ben benieuwd, want het is wel behoorlijk vervelend en pijnlijk.

Eigenlijk had ik verwacht dat ik na een jaar al behoorlijk op weg was naar herstel. De chemokuren ben ik best goed doorgekomen en de hormoonbehandeling bestaat uit het dagelijks slikken van een pil. Maar het lijkt er wel op dat de vermoeidheid nu pas toeslaat. De hormoonbehandeling heeft veel meer impact dan ik had gedacht. En soms vraag ik mezelf af waar het vandaan komt. Komt het van de bestralingen, de chemo, of hormonen of omdat ik nu weer dingen op pak?

Vier weken ben ik bezig met Herstel en Balans, het nazorgtraject voor kankerpatiënten. Ik ben erg blij dat ik mezelf toch aangemeld heb. Ik twijfelde eerst omdat ik dacht dat er veel ouderen bij zouden zitten en dat er geen uitdaging zou zijn in het sportieve gedeelte. Maar het is een ontzettend leuke groep. De jongste is 38 jaar en heeft ook borstkanker gehad en de oudste is midden 50 jaar (schat ik). We vinden bij elkaar herkenning en erkenning. We zitten met dezelfde vragen. Het sport en spel gedeelte is hartstikke leuk. Lijkt wel een beetje op de gymlessen van vroeger, hahaha. En omdat ik nu veel slechter slaap merk ik dat ook in mijn energieniveau. Ik voel me een stuk minder fit dan tijdens de chemokuur. Toen kon ik goed slapen, maar sinds de hormoonkuur slaap ik lichter, word ik wakker wanneer ik mezelf omdraai omdat mijn ribben zeer doen. Het hoort bij de overgangsklachten die de hormoonkuur veroorzaakt. De opvliegers is een bekende maar het tegenover gestelde gebeurt ook met regelmaat. Ondanks vest en sjaal kan ik het nog steeds bére koud hebben bij 20 graden! En zo ben ik constant bezig om mijn kachel te regelen met sjaal om en vest aan, sjaal af en dan ook vest maar weer uit om na 2 minuten toch maar weer het vest aan te trekken en ook de sjaal maar weer om te doen, anders zit ik er te verkrampt bij…

En ondertussen probeer ik het gewone leven weer op te pakken. Ik blijf voorlopig nog twee dagen vier uur werken. Soms blijf ik al wel langer of werk ik thuis nog wat door. Maar met de afspraken die ik nog heb lopen met o.a. de fysiotherapeut en de afgelopen onderzoeken heb ik mijn dagen behoorlijk gevuld. Het normale huishouden en de boodschappen gaan ook gewoon door. Ik moet toegeven dat het lijkt alsof alles met een factor twee langzamer gaat en is er weer een dag verstreken. Het is de balans zoeken tussen willen en kunnen en rekening houden met mijn energieniveau. Een behoorlijke klus voor een zo`n bezige bij als ik… maar het gaat lukken hoor! Ik krijg genoeg handvaten mee vanuit Herstel en Balans. Maar soms is het een behoorlijke frustratie omdat ik zó graag vooruit wil, maar het is een lange weg… Het volgende station is einde van het traject van Herstel en Balans (is tm 26 november). Een rugzak gevuld met goede raad en advies, nu de uitwerking nog…

Hallo allemaal,

Even een kort bericht. Op de site van Walk for Life staat het verslag van afgelopen weekend. Het weekend bestond uit twee dagen, vandaar ook twee verslagen . Hierbij de link naar dag 1, klik hier.

Afgelopen dagen ben ik erg druk met de verslagen geweest, dat ik geen tijd heb gehad om deze blog bij te werken. Maar de site Walk for Life heeft genoeg leesvoer.

Vanavond gaan Herman en ik naar Symphonica in Rosso met Sting en morgen een dagje op pad met de broer en schoonzus van Herman, Robert en Paula.

Lieve groetjes,
Marike

Het zit erop! Marike en Trees hebben een fantastisch weekend beleefd.
Klik hier voor een kort verslag.

Zodra de rust een beetje is teruggekeerd, zal Marike snel een nieuw bericht plaatsten.
Bedankt voor jullie steun en aandacht!!

Herman